قصه ام، قصه ی دل کندن بود...

دل به هر کس که سپردم ،دیدم:

                                          راهش افسوس! جدا از من بود...  

مثل صخره که ویران نشود از باران

                                           گریه هم عقده ی ما را نگشود...

آخر قصه ی من مثل همه...

                                           گم شدن در نفس یار نبود...!!!

گلچهره فقط سرش رو تکون داد.نگاهی به مردی که قرار بود به زودی نامزدش بشه انداخت و نگرانی و تشویش رو از چشماش خوند.نمی فهمید چه خبره.

یه صدای دیگه ای گفت:گلچهره جون مامان طوبی خیلی مهربونه ها فقط از اینکه بی خبر دایی اومده خواستگاریتون یه کم ناراحته.تو رو خدا به دل نگیریدا.

در باز شد.صدای صلوات بلند شد.عروسا و دخترای طوبی خانم هر کدوم یه کاری می کردن.نوه ها با صدای بلند سلام می کردن.پسرا و دامادا مهمونا رو به داخل هدایت می کردن.طوبی خانوم از سوریه اومده بود.

یه کم چاق بود.همیشه مقنعه سفید به سرش و یه تسبیح شاه مقصودی هم دور گردنش بود.به قول خودش از امام رضا هدیه گرفته بود.سالی دوبار می رفت مکه.دو ماه یک بار می رفت مشهد.دو روز تو هفته حتما می رفت جمکران.علاقه زیادی هم به امامزاده صالح داشت.می گفت حاجتشو زود می گیره.دو شنبه ها تو خونش مجلس قرآن خونی بود.شنبه ها اگه مناسبتی بود که هیچ برگزار می شد.مثل مولودی و روضه.اگه نه با خانما جمع می شدن درباره مسائل دینی حرف می زدن.

همه رو به انجام کار ثواب سفارش می کرد.نماز اول وقت از هر کاری براش واجب تر بود.

سر و صدا ها خوابید.مهمونا خوب پذیرایی شدن.عده ای رفتن .عده ای موندن.گلچهره هم منتظر بود تا درست و حسابی معرفی بشه.چادرش رو اونقدر محکم گرفته بود که به نظر می رسید ده دوازده کیلو وزن چادرشه.

طوبی خانم از سفر یک ماهش به سوریه می گفت.نگاهی به ساعتش انداخت و با صدای بلندی گفت: وقته صلاته.پاشید همگی.آقا صادق ،بفرمایید آقایون سالن پایین.

همه بلند شدن.خانم ها رفتند توی یه دستشویی.جا برای همه بود!

طوبی خانم روسری طیبه رو جلو کشید و گفت:نه ساله شدید طیبه خانم.حجابتون مثل بچه های کو چیک می مونه که.

نگاهش رو چرخوند و گفت: آیه ،مادر جون گردی صورتت رو بشور.موهاتو خیس نکن.

- طاهره جان، شما شکمت دیگه خیلی بزرگ شده پشت میز بشین نمازتو بخون.به بچه فشار نیاد.یه پارچه بنداز روی صندلی تا مطمئن باشی کثیف نیست.

-محبوبه،عروس خوشگلم بارها از شما خواستم آب می ریزی روی دستت، آب نباید سربالا برگرده وضوتون باطل میشه.

-معصومه، عزیزم شما بالاخره این سوره قدر رو یاد گرفتی.چیزی تا ماه رمضون نمونده ها!؟

-نرگسم،وقت وضو آدامس نجو.کار قشنگی نیست.حواست به کارت باشه.

- زهرا خانوم ،شما امروز جلو بایست.

همه ساکت شدن.طوبی خانم ادامه داد.من و گلچهره خانم توی یه اتاق دیگه نماز می خونیم.

رنگ از صورت همه پرید.

 با این سوال می خواست  بگوید اگر سواره رفته ای لطفا" پیاده شو!  که این راه را جز به پای دل و جز در مسیر دل نمی توان  پیمود.

زمانی که بارهای اندوه بر قلبتان سنگینی می کند..وقتی افسرده و پریشان حال هستید..به دنبال دستاویزی برای خروج از آن نگردید..بلکه به درون بروید!

 هر کاری غیر از این به مثابه دور شدن از مقصد و از دست دادن فرصتهای طلایی است.

اندوه به مانند نوری که به تاریکی می تابد زوایای پنهان وجودتان را آشکار کرده و غبارها و نقاط ضعفتان را در معرض دید قرار می دهد.

  اندوه.. مکافات زندگی تو نیست بلكه نشانه راه است..انگشت اشاره ايست به سمت راستين حقيقت..عشق و شادماني.

 چنين نيست كه در اين هنگام خداوند شما را فراموش كرده باشد بلكه از درون صدايتان مي كند!

 لطفي  از جانب اوست  اما پيچيده بر دشواري ها

و به قول جبران خليل:"داروي تلخي است كه طبيب به علاج روحتان تجويز كرده"

و ما چاره اي جز نوشيدن اين داروي تلخ نداريم..راهي را بر خلاف طبيعت خود رفته ايم و حال بايد باز گرديم.

اندوه يك نشانه است..

علامت راه براي بازگشتن به جايي كه پيشتر در آنجا بوده و هم اينك گمش كرده ايم.

 در درون هر يك از ما معبدي عطر آگين..محرابي نوراني..سكوتي عميق و سرشار از ناگفته ها انتظارمان را ميكشد. سكوتي كه اگر به آن برسيم و غرق آن گرديم از چپ و راست خود به هر نفسي آواز عشق را خواهيم شنيد و كسي هم كه به كوشش آواز عشق رسيده باشد چشمانش جز زيبايي نخواهد ديد و لبانش جز به تبسم گشوده نخواهد شد.

http://www.blogfaproxy.blogfa.com