و هر روز سهمم شکسته بودن.

 حرف ساده ای است که بعد از تو کسی تو نشد ! هر احساسی که آمد یا از ترس تنهای ام شد یا از بی تابی بچگی ام .

برای پر کردن جای خالی تو ، چشم هایی را دوست دارم ، که نمی شناسم .  گرمی تنم را می فروشم به هر هرزه لبخندی ، تا مگر خنده های تو را یافتن . اما نه صدای تو را می شنونم و در نه برف ردپای تو را می بینم. کاش نشانی از خود برایم یادگاری می گذاشتی ...

چقدر دلتنگ تو ام ، وقتی در کنار هر آشنا غریبه می شوم .  در هر غصه ، آروزی توست که زیبایم می کند.

بی حضورت ، تمام لحظاتی که "دوستت دارم" می گفتم را عاشقانه می فهمم. خوبی ات بیشتر از روزهایی که بودی ، با من است. شاید باید می رفتی تا معنای تو را بدانم .

آمده ام اقرا کنم

ندیدنت ، سخت تر از مردن است

آمده ام اقرار کنم

تجربه های تلخ نبودنت ، دنیایم را زیر و روز کرد.

آمده تا این ها را بگویم اما

و دلم را

تب تنهایی سوخت

نفسم را دردی

می فشارد هردم!

ترس در پیچید 

هیچ را حس کردم

حس من ،

هیج نداشت

یأس ،

از عمق نگاهم پیداست

دست بر سینه مگر مرگ به آغوش کشد

خستگی دیرینم

...

وحشت تنهایی

تن من را آزرد

بغض از این هیجان

می خشکد،

و صدایم مردن ...

خلوتم غرق گناه

خالی از دغدغده ی پوسیدن

...

من به تقدیر نخواهم پیوست

نفسم از طپش ثانیه ها می گیرد

و دلم را

تب تنهایی کشت

            نفسم را هر دم

            می فشارد دردی  ...

هی ...

چه کس می فهمد

تن تنهای مرا

که در این قربانگاه

خاک می گردد زود ...

_______________________

بعد نوشت : « دعای ربانی »

ای پدر ما که در آسمانی ،

نام تو مقدس باد

ملکوت تو برقرار گردد.

خواست تو آن چنان که در آسمان مورد اجراست ، بر زمین نیز اجرا شود .

نان روزانه ی ما را امروز نیز به ما ارزانی دار .

خطاهای ما را بیامورز چنان که ما نیز آنان را که به ما بدی کرده اند ، می بخشیم.

ما را از وسوسه ها دور نگاه دار و از شیطان حفظ فرما.

زیرا ملکوت و قدرت و جلال تا ابد از آن توست . آمین !

                                                                   « انجیل متی 6 : 9-13 »

در راه عشق

هر چند عاشقيم

به بن بست مي خوريم

بر هر چه آروزست

کم مي رسيم ، کم

شايد فقط به خواب خوشي

شايد فقط به مرگ

هر قدر عاشقيم

در اين غريب روزگار تلخ

گم مي شويم ، گم !

از  ازدحام عشق

آسان شکسته ايم

بر هر که اشک هاش

پر شد ز عاشقانه های دروغ

لبخند می زنیم

- در این قمار مکرر

باختن سهم ماست -

در جنگ سرنوشت

            بازنده می شدیم

- آسان به گور

تن را سپرده ایم

از ترس زندگی -

در جستجوی عشق

بیراهه می رویم

وه اشتباست راه !

در بین راه ... آه ،

درمانده مانده ایم !

با این که عاشقیم .

هر قدر عاشقیم ،

            آخر نمی رسد

دستمانمان به عشق

در غربت زمان

            بی هم نشسته ایم !

            با هم نوای غریبی نواختیم

تنها و خسته ایم

            با این که عاشقیم ...

____________________________________________________

بعد نوشت : دوئل .

حق با تو بود ! مگر چقدر می شد از یک صدا ، رویا ساخت ؟! چقدر می شد با دوری ساخت ؟ چقدر می شد با نوشتن شعرهایی بی معنی، عاشقی کرد ؟

حق با تو بود که از های هایم ، قاه قاه بخندی. گناه من نبود اگر هر شب ماه، صورتم را می شست.

حق با تو بود که گناهم را باور نکنی ! حق با تو بود که دل مهربانت را پس بگیری.

حق دارم که همیشه منتظر باشم . نه به امیدی که دستهایت را بگیریم ... نه ! فقط برای لحظه ای عبورت، به جای پایت خیره می شوم .

بی هدف به خواب هاهایم وفادار می مانم. نمی دام چرا امروز که برایت "بدترین" شدم ، به انتظار نگاهت حتی گریه هم نمی کنم . مبادا اشک ها برای دیدن آمدنت دیوار شوند !

حق داشتم که از حس تو بشکنم ، آن گاه که احساست را بر سرم کوفتی و ندانستی آن که می شکند ، منم ! ... حق دارم که هنوز مهربانت را آرزو می کنم . حق با توست که آرزوهایم را محال می کنی. کاش می دانستی آخرین ساعات اشک و لبخند من ، در تنهایی غریبی تلف میشود و غریبانه مسکوت !

در افق صحنه هايي از گذشته و زندگي خود را مي ديد كه همچون صاعقه

 اي از برابر چشمانش عبور مي كردند.

در هر صحنه دو رد پا روي شن ها مي ديد.

يكس رد پاي خود او و ديگري رد پاي خدايش.

وقتي از صفحهء آخر آسمان مي گذشت به عقب باز گشت. به رد پاهاي

 روي شن ها نگاه كرد.

شگفتا كه در بسياري از مواقع آن هم در سخت ترين و غم انگيز ترين لحظه

 هاي زندگيش تنها يك رد پا وجود داشت.
 

از اين موضوع عميقآ متاثر شد و از خداي خود پرسيد:

خداوندا تو گفته بودي تا هر زمان كه پيرو تو باشم مرا در راه زندگي تنها

 نمي گذاري و همواره همراهم خواهي بود.

اما امروز ديدم كه در سخت ترين زمان هاي زندگيم تنها يك جفت رد پا

 وجود داشته است.
 

نميدانم چطور در چنين لحظه هايي كه بيشترين احتياج را به تو داشتم

 مرا تنها ميگذاشتي..؟

خداوند به لطف و مهرباني پاسخ داد:

فرزندم من تو را دوست دارم و تو را هرگز تنها نميگذارم.

آن زمان ها و در لحظه هاي رنج و سختي كه تنها يك جفت رد پا ديدي،

 آن رد پاي من بود كه تو را در آغوش گرفته بودم و در

 مسير زندگي به جلو ميبردم

خدايا راهي نمي بينم و آينده پنهان است

اما مهم نيست ، همين كافي ست

كه تو همه چيز را مي بيني و من تو را

خدايا در اين دنيا، پيوسته در معرض نابودي ، هلاك و مرگ هستم

در دل مي گويم :

خدا يا تو به خاطر بندگانت معجزات بي شماري مي كني،

پس به نجات من هم بيا

مرا موهبت  آن بخش

كه در تو زندگي كنم

پيش بروم و نفس گسيخته را بكشم

مباد كه از ياد ببرم

تو پناه و آسايش من هستي

با دستي دامن تو را مي گيرم

و با دست ديگر به تهيدستان و درد مندان ياري مي رسانم

مرا در اوقات تنهايي و نيازمندي تنها مگذار

اي رحيم و بخشنده !